Uzdrowisko Iwonicz Zdrój

Iwonicz Zdrój jest jednym z najstarszych polskich uzdrowisk. Lecznictwo uzdrowiskowe rozwinęło się tu w roku 1578, kiedy to dr Wojciech Oczko, nadworny lekarz króla Stefana Batorego, po raz pierwszy opisał walory lecznicze iwonickich wód mineralnych. Iwonicz Zdrój cieszył się dużą popularnością w kraju i za granicą, a jego wodom mineralnym przypisywano wręcz cudowne właściwości. W XIX wieku był ośrodkiem życia towarzyskiego i kulturalnego. Przebywało tu wiele znanych osobliwości świata literackiego i artystycznego. Naturalnymi środkami leczniczymi w uzdrowisku są wody mineralne i borowina. Źródła mineralne posiadają głównie wody typu chlorkowo-wodorowęglanowo-sodowo-jodkowo-bromkowe z zawartością wolnego dwutlenku węgla. Obok nich występują słabo zmineralizowane wody siarczkowe. Wody używane są do kuracji pitnej, kąpieli mineralnych i warzenia iwonickiej soli jodkowo-bromowej. Borowina używana jest do okładów, kąpieli i produkcji kostki borowinowej. Leczy się tu choroby układu ruchu, układu nerwowego, oddechowego oraz choroby reumatyczne, gastrologiczne i laryngologicze. Osobliwością turystyczną Iwonicza Zdroju jest zabytkowe centrum starego uzdrowiska, na które składają się XIX-wieczne obiekty drewniane w tzw. stylu szwajcarskim i późnoklasycystycznym oraz stary park zdrojowy. Główne obiekty zdrojowe usytuowane są na wysokości 410 m n.p.m. Wiele z nich posiada wartość zabytkową m.in. Stary Pałac, Łazienki Mineralne, Dom Zdrojowy, Pensjonat "Bazar", zabudowa "Źródła Józefa". Nowe sanatoria usytuowane są na zboczach, w pobliżu zabytkowego centrum.
Kuracjusze i wczasowicze mogą korzystać z wyciągu narciarskiego, basenu kąpieliowego, wielu tras spacerowych i ścieżek zdrowia.